Z jednej strony byłem bardzo ciekawy jak Jan sobie poradzi z tematem, z drugiej (gdyby ktoś mnie spytał) przeczuwałem rekuzę. Raczej artystę kojarzę z „patyczakami”, no dobra, ze „stylem minimalistycznym” i postaciami ludzkimi. Trudno było mi sobie wyobrazić fantastyczne zwierzę – jakim jest smok – w jego wykonaniu. Miałem wrażenie, że to będzie takie wyjście ze strefy komfortu… A jednocześnie bardzo lubię jego poczucie humoru. Kilka kresek, prosty tekst rzucony przez malutki wrysik, a gęba się sama śmieje. No kwintesencja minimalizmu humorystycznego.

Wątpliwości zostały jednak szybko rozwiane, a nadzieje spełnione: wszystkie elementy (zarówno formalne tematu, jak i składowe stylu rysownika) są na swoim miejscu i tworzą zgrabny balans!